05. Lautaro

Lautaro was een lichte pijl.
Lenig en blauw was onze voorouder.
Zijn kindertijd was louter stilte.
Zijn puberteit was leiderschap.
Zijn jeugd was een gerichte wind.
Hij maakte zichzelf tot een lange lans.
Hij kasteidde zijn voeten in de watervallen.
Hij ontwikkelde zijn denken tussen de doornen.
Hij testte zijn kracht met de guanaco lama.
Hij leefde in de holen van de sneeuw.
Hij stal de prooi van de arenden.
Hij ontfutselde de geheimen van de bergtoppen.
Hij voedde de bloembladen van het vuur.
Hij werd verzorgd door de koelte van de lente.
Hij brandde zich aan het vuur van de helse diepten.
Hij was een jager tussen wrede vogels.
Zijn handen waren gestaald door overwinningen.
Hij verstond de agressies van de nacht.
Hij weerstond erupties van zwavel.

Hij transformeerde zichzelf tot ijlere hoogten, plotseling licht.

Hij nam de traagheid aan van de herfst.
Hij werkte in de onzichtbare krochten.
Hij sliep tussen de lakens van de sneeuwstorm.
Hij evenaarde de vlucht van pijlen…..

Pas toen werd hij waardevol voor zijn volk.

Het bloed raakt een ader van kwarts.
De aarde zwelt op waar de druppel valt.
Zo werd Lautaro uit de aarde geboren.

.

.

Related post: Lautaro